RvJ: de feiten in het kort over Geers Faber

Bijlage blog familie Geers: College gaat los op  ‘boze burgers’ bij Raad voor Journalistiek

Nadat wij een melding van geluidsoverlast hadden gedaan bij de politie, constateerde de politie in 2011 een kroeg in de schuur van onze buren (dit is in politierapporten vastgelegd). Op de avond  dat de politie langs kwam speelde er een oorverdovende liveband en waren er zo’n 60-80 bezoekers aanwezig. Diezelfde avond stormde de zoon van de buurman uit woede ons huis binnen waar Peter zwaar werd mishandeld. Daarna nam de overlast alleen maar toe. We voelden ons onveilig, geïntimideerd en belaagd. Een ambtenaar van de gemeente wees haar collega’s op de situatie die steeds verder escaleerde en zij vond dat er moest worden gehandhaafd op het café (dit staat in een e-mail, die in ons bezit is door een WOB verzoek dat wij hebben ingediend). De ambtenaren en de wethouder drukten ons telkens op het hart dat ze er bovenop zaten. Maar in werkelijkheid deed de gemeente helemaal niets. Dat hebben we later uit de stukken van het Wob-verzoek kunnen achterhalen.

Toen wij de overlast niet meer konden verdragen, en de overtredingen alleen nog maar verder toenamen, kónden we niet anders dan handhavingsverzoeken indienen. De gemeente is namelijk de énige partij die iets kán doen aan overtredingen op het bestemmingsplan. Het ging om vijf overtredingen waar wij handhavingsverzoeken voor hebben ingediend. Vooral de autohandel- en reparatie was jarenlang een groot probleem. Wij hebben er geen moeite mee als iemand af en toe een auto verkoopt, maar toen er 28 auto’s in vier maanden tijd werden verkocht, vooral in de weekenden en ’s avonds, vonden wij dat dat niet meer paste in de woonbestemming. Dit is bevestigd door de Raad van state. Alle handel werd door onze buren toegegeven. Er kwam zelfs een dwangsombesluit aan te pas omdat onze buren zich niet aan het besluit van de gemeente hielden. Ook al zijn we vaker in het gelijk gesteld, de energíe die de procedures ons hebben gekost en de enorme stress die dit ons heeft opgeleverd; het heeft ons geestelijk en lichamelijk gesloopt. En om dan te moeten horen dat wij de gemeente bestóken met handhavingsverzoeken en dat alleen maar doen om onze buren móres te leren; het voelt als een mes in de rug. Het is zó onrechtvaardig.  Dát is de reden dat wij niet opgeven. We kunnen en willen gewoon niet accepteren dat wij de schuld krijgen van het falen van de overheid